zondag 7 juli 2019

Ledikantje

Achter ons bed staat een ledikantje sinds twee dagen. En in dat ledikantje slaapt onze kleinzoon. Om zijn ouders een paar nachten doorslapen te gunnen slaapt hij bij ons op de kamer en precies aan het voeteneind van ons bed past dat ledikantje.

Het is een heel oud ledikantje want mijn moeder heeft er voor het eerst in geslapen in 1940. Haar beide broertjes hebben nooit het levenslicht mogen aanschouwen en dus heeft het ledikantje jarenlang in de opslag gestaan totdat ik werd geboren. Toen ik uit de wieg was gegroeid heeft mijn vader het opgeknapt en heb ik en hebben mijn zusje en broertje er in geslapen.

Daarna hebben mijn zoon en dochter er in geslapen als ze bij opa en oma waren en ook mijn neefjes en nichtjes hebben er in gelegen. Een echt familieledikantje dus. Toen Arthur zich aankondigde hebben we het ledikantje weer van zolder gehaald bij mijn vader. Het is makkelijk in en uit elkaar te zetten en nu slaapt Arthur er in als hij in Nederland is.

Toen we vrijdagavond van Schiphol thuis kwamen en de kleine man wat gegeten had heb ik hem in bad gedaan want hij was helemaal vies en plakkerig van de reis en de hitte in Marseille. Je kon zowat spinazie kweken in dat lekkere nekje van hem. Helemaal schoon en geurend naar de Zwitsal kwam hij uit bad. Natuurlijk hadden we hem het bedje laten zien en hij had zelf alvast zijn knuffels er in gegooid. Na het bad een fles en een verhaaltje en toen ging hij naar bed. Hij draaide zich op zijn zij en met zijn knuffel in zijn arm viel hij direct in slaap.

Het is zo leuk om zelf in je bed te liggen en zijn lieve slaapgeluidjes te horen. S'nachts komt hij nog voor een fles. Thuis is het zo warm dat hij ook midden in de nacht dorst heeft, maar na een fles gaat hij weer liggen en slapen. Dat was een paar weken geleden nog wel anders, maar nu gaat het slapen gelukkig een heel stuk beter.

En als hij dan s'morgens wakker wordt dan praat hij eerst tegen zijn knuffels en tegen zich zelf voordat hij gaat staan in zijn ledikantje en ons ziet. Ik was al wakker en hoorde hem rommelen voordat hij ging staan. Hij zegt geen oma tegen mij maar roept me met A-ie. Gek kind!

Maar goed hij was blij me te zien en wat heerlijk zo'n vrolijk mannetje nog even tussen ons in. Het huis is een puinhoop en de gebroken nachten zijn even wennen, maar oh wat een rijkdom zo'n klein mannetje om je heen! Ik geniet!

woensdag 3 juli 2019

Groeten uit Marseille


En daar gingen we hoor zaterdagavond, weliswaar met vertraging maar toch naar Marseille. Arthur sliep natuurlijk allang toen we aankwamen, maar het was een blij weerzien de volgende morgen.  Het is hier bloedje heet en dat maakt dat we een lekker rustig tempo hebben. Het is heerlijk om de hele dag en nacht (zodat zijn ouders ook eens kunnen doorslapen) bij hem te zijn en voor hem te zorgen. We bouwen torens, lezen boekjes, gaan met hem naar het speeltuintje en maken pret terwijl hij op het balkon in zijn badje zit. De eerste dag dat papa zonder hem wegging was wel even huilen. Hij begreep er niets van. Hoezo gaat papa alleen weg, hij brengt me toch altijd naar de crèche? Tja als je 16 maanden bent dan is het begrip van vakantie nog niet aanwezig. Gelukkig was hij snel getroost.

Het is me helaas niet gelukt om het vestje af te breien voor Ties. Sinds een week loop ik met een spalk om mijn duim op advies van de handchirurg. En dat breit niet handig.


Haken daarentegen gaat met dat ding wel prima en omdat het toch prettig is om een handwerkje om handen te hebben dook ik voor vertrek in mijn bak met voorraad en kwam een bol unicat vuurvogel tegen. Katoen dus prima geschikt voor het weer in Marseille. Op internet googelde ik een patroon van een niet te moeilijke sjaal et voila daar was de Raspberry shawl.

Arthur vond haken dat geweldig. Die bol met garen met felle kleurtjes is voor hem als een knuffelbeer en hij stond er dan ook uitgebreid mee te knuffelen en vond het maar niks dat hij hem moest inleveren. Wel weer leuk is dan helpen de draad uit het midden van de bol te helpen trekken. Het is een leuk en makkelijk patroon en fijn om te doen als hij slaapt. Want de rest van de dag is het genieten van en met hem, want ook als hij zelf aan het spelen is dan is het zo leuk om naar hem te kijken, daar kan het leukste haakwerk niet tegenop!

zondag 16 juni 2019

Babyvestje en zo!

Een paar weken geleden werden goede vrienden van ons voor de tweede keer opa en oma. Van een jongetje dit keer. Een mooi ventje van ruim 9 pond en zijn naam is Ties.

Krap twee jaar daarvoor was Ties zijn zusje geboren en voor haar breide ik toen een wit truitje met een roze hartje erop en dus vond ik dat ik voor Ties ook iets moest maken en dook in mijn voorraadbak met wolletjes.

Daar vond ik drie kleuren supersoft van de Zeeman. Een kobaltblauwe, een hele zachte blauw en een witte. 150 gram zou vast genoeg zijn voor een vestje. Een patroon vond ik bij Jessica Tromp en ging van start.

Inmiddels heb ik het rugpandje en één voorpandje af. Het gaat niet zo hard als ik zou willen, maar is het bekende gezegde niet: elke dag een draadje is een hemdsmouw in een jaar? Dus rustig aan en het is een maat 62 vestje dus dat moet hij vast nog even aankunnen.

Supersoft is een fijn, lekker zacht garen en streepjes breien is erg leuk om te doen. Ik hoop het nog af te krijgen voor we naar Marseille vertrekken over een paar weken.


Ondertussen had ik op het blog van Jeanet van Blijdatikbrei.nl een hele mooie sjaal langs zien komen waar ik een beetje verliefd op werd. Ik mailde haar of ze het handgeverfde garen in de kleur van het voorbeeld nog op voorraad had. Dat had ze niet, maar zo vertelde ze, ze ging weer een heleboel wolletjes verven en ze zou me een foto sturen als ze ze weer had.

En zo geschiedde. In eerste instantie zou ik ze zelf gaan ophalen in haar leuke winkel in Arnemuiden, maar helaas ging ons geplande weekendje Zeeland niet door. Een lekkende verwarmingsketel en wat werkklussen zowel bij mij als manlief maakten dat we een keuze moesten maken en de hotel aanbieding moesten annuleren. Jammer maar lekkage kan een mens niet gebruiken eveneens als het missen van warm water.

Ik mailde Jeanet dus of ze de wolletjes en het patroon op wilde sturen. Dat wilde ze en dus kwam de postbode de strengen brengen. Prachtig! Echt prachtig!

Alleen nu moet ik het patroon nog onder de knie krijgen want dit is best een lastig patroon, maar oh zo mooi en dus kon ik het niet laten om vanmiddag alvast even te oefenen met een ander effen draadje om eens te kijken of me dat lukt. Tijdens mijn haakcursus in 2016 heb ik patroon leren lezen van een schema, maar het lezen van het uitgeschreven patroon vind ik nog een uitdaging. Gelukkig zit het er allebei bij dus met een beetje oefenen moet het te doen zijn.


Nieuwsgierig geworden naar welke sjaal het gaat worden? Kijk dan maar even bij Blijdatikbrei.nl en zoek op "Katharina", dan ga ik ondertussen even verder met het vestje voor Ties.

Fijne zondag nog!

zondag 9 juni 2019

Oma op afstand



Ik tel al weer af want vandaag over drie weken kunnen we ons kleinkind (en natuurlijk ons eigen en schoonkind) weer in de armen sluiten.

Arthur is nu 15 maanden oud en wat gaat zijn ontwikkeling hard! Dat ben je dan toch een beetje vergeten van je eigen kinderen. Zeker elke week facetimen we met elkaar en soms wel eens wat meer.

Laatst belde onze zoon terwijl Arthur luid brullend in de kamer zat. Op mijn vraag wat er allemaal aan de hand was zuchtte zoon dat Arthur hem een hele nare vader vond omdat hij iets gevaarlijks niet mocht doen. De kleine meneer was daar zo boos over dat hij niet stil te krijgen was en dus dacht zoon laat ik mijn moeder eens even bellen. Misschien helpt dat.

Arthur hoorde ons praten en kwam toch maar even kijken. Nog steeds huilend trok hij de telefoon naar zich toe en snikkend keek hij me aan. Wat is er allemaal aan de hand jongen vroeg ik hem. Vertel het eens aan oma? Heb je klachten?

Hmm toch wel gezellig die gekke oma aan de telefoon, misschien moet ik maar even stoppen met boos doen zag je hem denken. En jawel hoor het krijsen stopte en ook hier hielp afleiding weer goed. Vader en zoon waren gelukkig weer vriendjes. Het valt natuurlijk ook niet mee als je iets in je kleine ondeugende hoofdje hebt gehaald en dat mag dan niet van papa omdat die dat gevaarlijk vindt en dan krijg je van die stomme oma ook nog eens geen gelijk.

Het is erg leuk om met hem te bellen want hij gaat steeds meer kletsen. Papa en mama kan hij zeggen. Tot Tot is zijn speen en toetje kan hij ook. Regarde zegt hij als je ergens naar moet kijken (het is natuurlijk een Frans mannetje) en hij doet zijn uiterste best om oma en opa te zeggen. De O gaat al heel goed en oma lukt soms ook maar opa is een beetje moeilijk.

Stapelgek is hij op zijn opa, zodra die in beeld komt begint hij te stralen en roept HEE. En dan steekt hij een heel verhaal af waar je nog geen woord van verstaat, maar schattig is het wel. Gisteren zag hij opa en toen begon hij al met ooooooo daaaa. Nou bijna maar dat rekenen we ook goed.

We zingen samen liedjes door de telefoon en als we het repertoire bijna hebben gehad dan klapt hij in zijn handjes want dat is het laatste liedje, klap eens in je handjes.

Ook vind hij het soms leuk om een verhaaltje te horen. Dan verzin ik een verhaaltje over Dikkie Dik. Hij heeft de knuffel van Dikkie Dik en die ligt dan in de buurt terwijl hij lekker tegen zijn vader aankruipt en naar het verhaaltje luistert. Zo af en toe knikkend alsof hij het helemaal begrijpt. De verhaaltjes zijn nu nog kort maar over een poosje kan ik hem voorlezen via FaceTime en daar verheug ik me nu al op.

Gisterochtend kwam er een filmpje binnen dat hij met zijn vader in gesprek was. Mama moet meestal werken op zaterdag en dan zijn vader en zoon samen. Ze lagen nog knus in het grote bed en Arthur  was aan het oefenen met allerlei klanken en ineens zei hij: A tu  en nog eens A tu. Zoon natuurlijk helemaal juichen en prijzen goed zo. Je kunt je naam zeggen. En oh dat koppie wat was hij trots. A tu.

Het is niet altijd leuk om oma op afstand te zijn, want als een van drie ziek is of de crèche is onverwacht dicht dan is het zo naar dat je er niet even snel naar toe kunt om even bij te springen, maar het is wel heerlijk dat je met foto's, filmpjes en het facetimen wel op de hoogte blijft en goed contact kunt hebben. Ik realiseer me dat er zat grootouders zijn die om wat voor reden hun kleinkind helemaal niet mogen zien.

Nog drie weken en dan mogen we een hele week op hem passen omdat de crèche dan gesloten is en we tellen de dagen af!


Afbeeldingsresultaat voor cartoon oma met kleinkind



zaterdag 1 juni 2019

Uien!



De zaterdag langzaam opstarten in de tuin met koffie terwijl de hommels af en aan zoemen en zich te goed doen aan het nectar van mijn petunia's en campanula's omlijst met het heerlijke parfum van mijn rozen. Dat is klein geluk!

De laatste tulpen zijn uitgebloeid en nu nemen de vaste planten het over. Altijd weer mooi om te zien hoe er schijnbaar vanuit het niets weer een stevige plant groeit die met zijn bloemen kleur geeft aan zo'n tuintje!

Dit jaar had ik voor het eerst Alliumbollen geplant. Ik had in een tuinboek voorbeelden gezien van deze prachtige bollen die een border een beetje luchtig maken. Alsof ze de tijd tussen het voorjaar (de bollen) en de zomer (vaste planten) een beetje aan elkaar weven.





Madame Allium!





In eerste instantie dacht ik dat er helemaal niets op kwam van de 25 stuks die ik had geplant maar toch bleken er 5 die alsnog hun best kwamen doen. En ze stelden me niet teleur. Wat zijn ze prachtig!

Nu vind ik uien sowieso een prachtig gewas. Ze zijn goedkoop, brengen, brengen net een beetje extra in een gerecht en je kunt er de heerlijkste dingen van maken. Een goede pan uiensoep bijvoorbeeld! Je hebt er niet veel voor nodig, je eet lekker en desnoods kan de buurt ook nog mee-eten.

Die uien blijven er dus in. Zowel in de keuken als in de tuin.

Terwijl ik zit te genieten van mijn koffie en het zicht op al die bloemen krijg ik gezelschap. Dollie, onze tuinduif die in de winter altijd het terras komt stofzuigen en zo opruimt wat de mezen en mussen laten vallen aan voer, komt gezellig op het schuurdak een potje roekoe'en. Dat is een vredig geluid, samen met het gezoem van die hommels die komen ontbijten.

Nu gauw weer verder met mijn boodschappenlijstje en dan maar eens richting de markt en de winkels.







Een etagere vol blommen!

Roos Compassion en Metro zijn verliefd.

Ook al zo'n schoonheid!





donderdag 30 mei 2019

Hemelvaart

Hoewel de weermannen en vrouwen de hele week al aangekondigd hadden dat het vandaag grijs zou zijn viel het me toch een beetje tegen. Helemaal in contrast met gisteren. Wat een prachtige zonnige dag was dat!

Maar goed zo'n grauwe grijze dag waarop ik ook nog eens vrij ben geeft dan weer andere mogelijkheden. Zoals een beetje uitslapen en dat was helemaal heerlijk omdat ik gisteren al om 6.15 mijn heerlijke bed moest verlaten omdat ik naar onze vestiging in Heerlen moest. Dan is de 9.15 uur van vandaag een cadeautje.

Er was ook tijd om op het gemakje mijn boek uit te lezen onder het genot van een kop koffie, mijn mailbestand eens op te schonen, de achterstallige strijk weg te werken en eindelijk eens een opdoek over de keukenkastjes te halen. Dus tot zover de dag goed besteed.

Ook vond ik eindelijk tijd om de laatste draadjes van de vlaggenlijn af te hechten. Hij kan op de post.



Ik krijg het niet helemaal goed op de foto, maar dit zijn de kleuren. Op verzoek gebaseerd op de kleuren van het Bunzlau servies. Ik hoop maar dat ze hem mooi vindt.

Inmiddels begint het buiten wat harder te waaien en komt er hier en daar in het grijze zwerk een glimpje blauw te voorschijn. Maar eens bedenken hoe ik de rest van deze Hemelvaartsdag stuk ga slaan. Even de tuin in, een paar pennetjes breien of aan een nieuw boek beginnen. Of gewoon allemaal doen. Het mag allemaal op zo'n vrije dag want morgen mag ik gewoon weer werken.

Fijne Hemelvaartsdag!


PS: Ik heb te vroeg gejuicht want inmiddels kan ik dus nergens meer reageren op geen enkel blog. Het is me een raadsel maar weet dat ik al jullie blogjes lees!


maandag 27 mei 2019

Tussenpraatje

Tjonge wat gaat de tijd toch snel, het is al weer ruim twee weken geleden dat ik een blogje schreef. Niet dat er in de tussentijd niks gebeurd is hoor, de dagen rijgen hier supersnel aaneen met werk, zorg voor mijn vader, huishouden en andere gezellige zaken.

De vlaggenlijn is af en daarvan moet ik nog één draadje afhechten en dan kan hij op de post. Voordat hij met tante post meegaat zal ik trachten hem nog fatsoenlijk op de foto te krijgen. Ondertussen ben ik met een babyvestje gestart van drie bolletjes supersoft. Dat breit lekker weg en is lekker zacht, maar ik brei niet zoveel als ik zou willen.

Vorig jaar november was ik weer lid geworden van een sportschool om een beetje aan mijn conditie te werken. Ik haat sporten, maar ja het lijf moet natuurlijk wel een beetje in vorm blijven en aangezien ik na een dag werken mezelf er niet toe kan bewegen om thuis maar aan de slag te gaan met oefeningen en ik ook niet de stoute sportschoenen aantrek voor een flinke wandeling zat er niks anders op. Ik ging sindsdien iedere week (sloeg eerlijkheidshalve ook wel eens over) en begin mei was het tijd om met de personal trainer aan de slag te gaan om een goed schema op te stellen. Dat hoort bij het abonnement.

Mensenkinderen ik had spierpijn op plekken waar ik niet van wist dat daar ook spieren zaten. Maar het is voor een goed doel dus we zetten door. Alleen als ik ooit de loterij win dan wil ik een personal trainer voor mezelf. Want echt dat werkt echt.

Ik moest natuurlijk ook oefeningen doen met mijn vorig jaar geopereerde hand want hoewel ik daar best wel weer veel mee kon/kan was het nog niet optimaal. Dat vindt mijn hand niet leuk en is aan het muiten. Zo van jij wel sporten, jij lekker niet handwerken! Lekker puh!

Dus het is een kwestie van de boel een beetje in balans houden en dan komt het allemaal goed.

Soms komen dingen goed zonder dat je er maar enig moeite voor moet doen en dat is heel erg fijn. Al maanden kan ik vanuit mijn blog niet meer reageren op andere blogs. Heel erg jammer want ik lees jullie zo graag en soms is het leuk om even een berichtje kwijt te kunnen. Ik had Blogger al gemaild - geen antwoord - had wat zitten rommelen aan de instellingen maar zonder resultaat.

Toen ik vanavond mijn laptop opstartte kreeg ik een verzoek dat er updates moesten worden geïnstalleerd. Ik druk dan op doen en er komen dat wat gekke kreten op het scherm en daarna komt
de boel komt vanzelf goed. Zo ook vanavond en las ik daarna mijn vaste riedeltjes blogjes. Wie schetst mijn verbazing dat ik weer kan reageren. Ik begrijp er niks van maar ben er blij mee!

Zonder enige moeite kwam het gewoon goed. Nou dan zal het met die sportschool ook wel lukken.






zondag 12 mei 2019

Moederdag

Ik heb het altijd een beetje gek gevonden; moederdag! Waarom één speciale dag per jaar om je moeder in het zonnetje te zetten. Dat kan toch veel vaker.

Gelukkig heb ik dat altijd gedaan. Leuke dingen doen met mijn mama. Zomaar tussendoor eens een bloemetje voor haar meenemen, of we gingen gezellig ergens een lunch doen of we gingen een manicure doen. Dat zijn mooie herinneringen. Zeker nu ze er niet meer is en ik dus geen moederdag meer te vieren heb. Mijn moeder had altijd een perkje met lelietjes van dalen achter de caravan staan en die bloeiden zo overdadig dat ik jaren geleden een flinke pol van haar kreeg. Die pol zette ik in een pot, want anders nemen ze je hele tuin in beslag. Elk jaar in mei staat die pot vol met lelietjes en gister heb ik daar een bosje van afgeknipt en bij haar foto gezet. Haar moederdagcadeautje!

Raar is wel dat ik haar op zo'n dag toch een beetje extra mis. Raar omdat ik haar natuurlijk altijd mis, maar op moederdag net een tikkie extra. Eigenlijk ben ik gewoon stinkend jaloers op mensen die nog wel even langs kunnen gaan bij hun moeder.

Maar goed dat kan dus niet meer. Natuurlijk ben ik zelf ook moeder al heb ik mijn kinderen na de lagere schooltijden altijd voorgehouden dat moederdag onzin is. De zelfgemaakte cadeautjes en het ontbijtje - al dan niet op bed - dàt is leuk aan moederdag! Al dat commerciële gedoe is echt flauwekul.

Deze moederdag zaten allebei mijn kinderen in Marseille. Dochter is dit weekend bij haar broer, schoonzus en neefje op bezoek. Vrijdagavond vloog ze er naar toe en gisterochtend toen ik bij de kapper zat kwam de eerste foto van haar met Arthur. Ze hebben het leuk met elkaar en daar geniet ik ook weer van. Tot zover niets te klagen.

Zo kwam het dat ik vanmorgen in mijn uppie zat te ontbijten. Manlief is een beetje grieperig en was nog lekker terug gegaan naar bed om alle griepbacillen er uit te slapen. De wasmachine draaide, ik had een heerlijk kopje koffie en zat te luisteren naar de radio. Een prima begin van de zondag. En toen ging de bel! De bloemist! Met een gigantisch boeket! Voor mij!

Hadden die gekkies uit Marseille met toch verwend op moederdag. Wat een ontzettend leuke verrassing. Het werd ineens een hele andere zondag. Een zondag met een gouden randje. Mijn grootste vaas moest er aan te pas komen en hoe toepasselijk was het dat juist deze vaas van mijn moeder is geweest.


zondag 5 mei 2019

Haken, babyknuffelen en een beker!

Best jammer dat het zo'n koud weekend was. Ik heb nog steeds wat plantjes staan die de grond in moeten, maar het weer leende zich daar echt niet voor. Gister wisselden zon en buien zich in zo'n hoog tempo af dat het echt niet ging lukken om even de tuin in te gaan. Enfin misschien komende week, water hebben die plantjes genoeg gehad dus ze houden het vast nog wel even uit.

Elk nadeel heb zijn voordeel, aldus Johan Cruijff en dus kroop ik gister na gedane boodschappen op de bank met haaknaald en de vlaggetjes om  nu eens flink op te schieten aan de vlaggenlijn. Dat is gelukt. Alle vlaggetjes zitten aan elkaar en ik ben nu bezig om een toer met halve vaste als laatste toer te doen zodat het een stevige lijn wordt. Als dat klaar is dan zal ik de vlaggetjes nog even voorzichtig oppersen met een lauwe strijkbout zodat ze netjes glad zijn en dan kunnen ze op de post. Als de planning deze week niet in de war geschopt gaat worden dan moet dat lukken.

Vanmiddag mochten we op kraamvisite bij een oudcollega van mijn man.  De baby in kwestie, een meisje, is inmiddels al bijna 8 maanden dus het werd wel eens tijd, maar deze dame was 7 weken te vroeg geboren en heeft dus de eerste weken in het ziekenhuis gelegen en toen ze eenmaal thuis was moest ze natuurlijk verder aansterken en werd er mondjesmaat kraamvisite toegestaan en dan hebben familieleden en vrienden natuurlijk voorrang op oudcollega's. Heel logisch allemaal.

Maar wat een schatje, een pittig klein dametje met een ontzettend lieve lach. Een echte pretletter en ja hoor ze wilde wel even bij me op schoot zitten en een beetje spelen met een rammelaar. Toen ik haar even tegen mijn schouder aanhield zodat ze naar buiten kon kijken draaide ze haar koppie om en kreeg ik zomaar een dikke "kus". Ja zei haar moeder, dat doet ze sinds kort, dan komt ze even met je knuffelen. Zat ik daar zomaar even heel erg trots te wezen, dat zo'n klein meisje mij zo maar even uitkoos om mee te knuffelen. Ik hoop maar dat Arthur niet jaloers wordt als ik het hem vertel.

Dat apparaat had ik van de week nog aan de telefoon met FaceTime en voor de allereerste keer vertelde ik hem een verhaaltje voor het slapen gaan terwijl hij bij zijn vader op zijn borst lag. We hadden echt contact. Om op te eten, dat kind. Oh wat zou ik hem toch vaker even willen knuffelen.

Wat we Arthur zeker gaan vertellen is dat Ajax vandaag de KNVB beker heeft gewonnen. Als echte Amsterdammers zijn wij toch trots dat ons cluppie die beker nu heeft. Nu maar hopen dat ze woensdag zo goed spelen dat ze de finale van de Champions Leaque halen. Dat zou helemaal leuk zijn, al durven we zover nog niet te denken. Dat is pas woensdag. Morgen eerst met mijn vader naar het ziekenhuis voor controle van zijn gebroken arm. Hij hoopt vurig dat de boel na drie weken al genezen is en dat hij dan niet meer in die Sling hoeft, maar ik ben daar niet zo zeker van. Die zes weken zullen echt nodig zijn om het bot goed te laten helen. Dat wordt dus nog spannend.

Zo fijn is het dan dat je een werkgever hebt die het prima vindt dat je thuis werkt zodat je s'middags mee kunt met je vader. Dat scheelt een slok op een borrel.

Een mooie, maar drukke week dus voor de boeg met hopelijk goed nieuws voor paps, een beetje tijd om de vlaggenlijn af te maken, Ajax die naar de finale gaat én graag een beetje zon om mijn plantjes te poten. Alstublieft?






zondag 28 april 2019

Tuinpraatje

Was het vanmorgen nog erg sombertjes, juist toen het huis en ik schoon waren en ik de tuin in wilde om de gister gekochte plantjes in de potten te zetten, brak de zon door. Wat een cadeautje!

Dacht ik gisteren nog dat ik 10 tray'tjes met 6 plantjes had gekocht, bleek vanmiddag dat ik niet goed had gekeken want er zaten in elke tray 10 plantjes. Dus had ik 100 plantjes te verwerken. Alleen maar leuk hoor.

Elk jaar maak ik met potten eenjarigen leuke hoekjes in de tuin. Althans ik vind het leuk! Zo is er in ons kleine tuintje altijd kleur en altijd wat te kijken. Soms zaai ik in februari zelf wat eenjarig spul en soms koop ik het gewoon en hou ik de aanbiedingen van de tuincentra en bouwmarkten in de gaten. Anders wordt het wel een dure hobby. Vorig jaar hadden we op zaterdag nog marktkoopman Wim met zijn planten. Die had elke week wel wat leuks in de aanbieding en zo ging het heel geleidelijk, maar helaas Wim is Weg.



Het is een vredig werkje, die plantjes poten en de potten zo schikken dat het hoekje naar mijn zin wordt en dat de kleuren goed tot hun recht komen. Terwijl ik zo bezig was vlogen pa en ma koolmees op en neer om steeds maar lekkere dingen voor hun kroost aan te dragen. Het vogelhuisje hangt aan de schuur en daaronder staat het bankje en daarnaast weer een heel oud bistrostoeltje (het valt zowat van ellende uit elkaar) maar met wat oude plankjes op de zitting doet het al jaren dienst als plantenstandaard. Als ik daar de potten neerzette, hoorde ik het gekwetter van de jonge vogels in het nest. Zo schattig!



Pa en ma waren niet bang voor me en waren hard aan het werk. Ik niet, ik deed het lekker op mijn gemakje. Ondertussen genieten van al het moois wat al bloeit of bijna bloeit. Er staan nog een heleboel tulpen hun best te doen en een ooievaarsbek brengt al kleur met hardroze bloemetjes.

De sieruien piepen nu boven de vaste planten uit en bij eentje zag ik een piepklein paars bloemetje open gaan. Ik heb ze dit najaar voor het eerst geplant en had de moed al opgegeven dat ze ook opkwamen tot ineens een paar weken geleden ze er ineens toch waren. Ik kan niet wachten tot ze echt bloeien.


Ook de sering doet weer zijn best. De grote, zware trossen met paarse pracht zijn nu helemaal open en geuren heerlijk. Alleen daarom al is het fijn om in de tuin te zijn.

Niet alle plantjes hebben al een plek gekregen want de lucht betrok en werd aardig donker. Er komt een bui. Buienradar bevestigde dat dus heb ik de boel maar opgeruimd. Van de week wel weer verder. Het is na het werk nu lekker lang licht en donderdag heb ik een dagje vrij gepland. Komt goed.

En dan ga ik nu een pannetje aspergesoep koken en nog lekker wat vlaggetjes omhaken. Zo lekker zo'n zondag!

zaterdag 27 april 2019

Vlaggen op Koningsdag!

Er liepen hier diverse plannetjes voor Koningsdag en zoals dat meestal gaat ging er geen een van hen in werking maar liep het totaal anders.

In eerste instantie zouden we een dagje met mijn vader naar de Veluwe gaan alwaar hij een stacaravan heeft. Nu hij zelf niet kan rijden kan hij er niet eventjes naar toe dus hadden we bedacht hem als verrassing mee te nemen en dan later die dag lekker in het dorp een terrasje pikken met een hapje eten toe. Helaas werd gedurende de week het weerbericht alleen maar somberder.

Ook bleven nicht (14) en neef (11) toch graag een nachtje logeren. Zij zouden alleen vrijdagavond bij ons zijn omdat hun ouders naar het theater moesten maar een avond was niet genoeg. Ze wilden blijven tukken, uitslapen en een lekker ontbijtje.

Dus lieten we alle plannen maar varen en had ik bedacht dat ik op deze regendag nu eindelijk eens verder kon met de vlaggen voor de vlaggenlijn. Best wel toepasselijk op Koningsdag. Paps zou dan gewoon lekker komen eten. Maar wie schetste onze verbazing toen we vanmorgen wakker werden met de zon! Af en toe kwam er wel een wolk voor en het waaide behoorlijk, maar het was droog en de zon scheen.

Na het beloofde uitslapen, ontbijt, oranje tompoes en naar de Koning en zijn gevolg in Amersfoort kijken, werden nicht en neef weer opgehaald en keken manlief en ik elkaar aan. Nu het droog was wilden we er toch wel even uit, maar ja Amsterdam in was niet zo'n goed idee. Veel te druk. Gelukkig viel toen net een pak met reclame op de mat. Normaal heb ik daar een hekel aan maar nu zat er bovenop een folder van een bouwmarkt met een plantjes actie. Vijf tray'tjes parkgoed voor 5 euro! Dus 30 plantjes!

Vader gebeld of hij mee wilde naar de bouwmarkt annex tuincentrum in Amsterdam Zuidoost en dat wilde hij. Dus paps ingeladen en wij een prettig uurtje stukgeslagen. Heerlijk hoor zo neuzen tussen al die plantjes. En aangezien ik heel wat potten te vullen heb met eenjarigen was dit een mooi buitenkansje.

Paps vertelde dat hij eigenlijk toch graag wel even Amsterdam in had gewild maar dat hij het toch niet aandurfde met die arm in die sling want stel je voor dat ze tegen me aanlopen. Nee toch maar niet, maar jammer was het wel zuchtte hij. Waarop mijn man het stuur van ons fordje omgooide (wel voorzichtig natuurlijk) en zo zetten wij koers naar Amsterdam Oost. Daar zit een gezellig restaurant met uitzicht op de Middenweg en daar hebben wij heerlijk met zijn drietjes een drankje gedaan en uiteindelijk een hapje gegeten. Zo kon hij toch nog een beetje naar de reuring van de stad kijken zonder dat er tegen zijn arm aangelopen werd. Het was heel gezellig en lekker!

Toch had ik nog geen steek gehaakt en dat was ik wel van plan. Toen ik paps weer thuis gebracht had en hem geholpen had met douchen ben ik thuis op de bank gekropen en het laatste vlaggetje gehaakt. Ik legde ze op een mooi stapeltje en toen bleek dat ik er een paar een toertje te kort had en die heb ik bijgewerkt. Nu heb ik 28 kale vlaggetjes en kan ik starten met er een randje omheen haken.

Verder lijkt het me leuk om onder elk vlaggetje nog een kwastje te hangen en daar heb ik een beetje mee zitten pielen maar dat werd een erg slordig kwastje en behoeft nog wat meer oefening.
Morgen hoop ik op wat droge uurtjes met het liefste een beetje zon zodat de pas gekochte plantjes in de potten kunnen en dan kan ik s' avonds verder met de vlaggen, want nu moeten ze maar eens af!

Al met al was het tóch een leuke koningsdag!


maandag 22 april 2019

Mantelzorgen

Toen vorige week zaterdag bleek dat mijn vader zijn bovenarm dus gebroken had, werd ons direct in het ziekenhuis gevraagd hoe we de zorg gingen doen. De arts die dit vroeg keek me een tikkie streng aan, want zo zei ze, uw vader is wel alleen. Ja alsof ik dat niet wist. Duh....

Ik keek haar recht aan en met mijn krakende stem zei ik haar dat dit geen enkel probleem zou worden. Hij heeft drie kinderen die allemaal in hetzelfde dorp wonen en we zouden dat gewoon met elkaar regelen. Zoals we gewend zijn dat te doen in ons gezin. Heeft er iemand hulp nodig, dan doen we dat. Dat is heel gewoon voor ons!

Ze keek me aan en zei, nou dat is mooi, maar aan de blik in haar ogen zag ik dat ik het niet geloofde. Ze had het mis want nog geen half uur daarna hadden zus, broer en ik het geregeld. Zus doet de was, broer stofzuigt het hele huis en doet andere noodzakelijke klusjes en ik doe de badkamer, keuken en toiletten. En verder regelen we het zo dat hij elke avond bij één van ons eet. Tot en met 19 mei hebben we het eetschema al helemaal gepland. Ook de volwassen kleinkinderen helpen een handje, op een dag dat een van de kinderen niet voor eten kan zorgen gaat er één of meerdere kleinkinderen naar opa om voor hem te koken. Doen ze zomaar uit zichzelf. Toppertjes!

Gelukkig kan hij zich wel zelf aan en uitkleden, allemaal in een heel rustig tempo maar het gaat. Wassen bij de wastafel lukt ook nog maar douchen gaat niet. Zal ik daar de huisarts voor bellen vroeg mijn vader, om te vragen of de thuiszorg een keer in de week kan komen? Ja kun je doen, zei ik maar als je het niet vervelend vindt dan wil ik je ook wel even helpen hoor, zei ik. Vervelend vroeg mijn vader? Hoezo vervelend? Nou ik zie je dan toch in je blootje?

Pa lag in een deuk. Nou dat heb je toch wel meer gezien, dat maakt mij niet uit! En zo kwam het dat ik hem vorige week voor het eerst onder de douche hielp. Het was even een dingetje. Niet zozeer om hem bloot te zien, want ach billen zijn billen, maar wel omdat ik het natuurlijk niet gewend ben om iemand te douchen. Een ouder iemand dan, want Arthur doe ik natuurlijk wel zo nu en dan in bad of onder de douche.

In eerste instantie stonden we te hannesen met de hoogte van de kraan, want de haren moesten ook gewassen worden, maar ik niet. Ik wilde graag een beetje droogblijven en vooral ik wilde hem geen pijn doen. Want je wil niet weten hoe paars die arm en schouder zijn. Dus ook het wassen van zijn rug en schouders en het afdrogen moet allemaal heel voorzichtig. Het helpt natuurlijk ook niet dat pap zijn hoorapparaat uit heeft en ik nog bijna geen stem heb en we dus amper kunnen communiceren in die badkamer vol stoom. Soms word ik toch nat en dan lachen we er maar om.

Inmiddels is er een paar keer gedoucht en worden we er handiger in. Hij vindt het heerlijk om even te douchen en van gene is allang geen sprake meer, al was dat de eerste keer natuurlijk best even gek. Hoevaak heb ik jou niet onder de douche gedaan zei pap, toen je nog een klein grietje was en nu sta je mij als ouwe vent te douchen. Ach het is fijn dat het zo kan en laten we hopen dat het straks, als het bot weer genezen is, je het allemaal weer zelf kan.

Door mijn prille mantelzorgtaken heb ik nog meer respect gekregen voor mensen die dit altijd doen, in hun werk of jaren lang voor ouders of anderen. Petje af hoor! En wat ben ik blij dat ik goed contact heb met mijn broer en zus en dat we dit echt samen kunnen doen!

Onze moeder bekijkt ons van haar wolk en ziet dat het goed is. En is vast heel trots!





zaterdag 20 april 2019

Rare week!

De ene week is de andere week niet, maar afgelopen week was een rare week. Hij begon afgelopen zaterdag! De hele dag had ik al het gevoel dat er een legertje kleine mannetjes met akelige harpoentjes in mijn keel een veldslag deden en terwijl ik zat te bedenken hoe ik die kleine ettertjes kon overtuigen om op te hoepelen, ging de telefoon. Mijn vader!

Die was die dag met de trein naar Maastricht geweest om asperges te halen! Nu ik deze zin zo opschrijf klinkt dat bespottelijk, maar paps heeft een NS kaart met een aantal dagen vrij reizen en op die dagen gaat hij het liefst zo ver mogelijk om de treindag goed te benutten. Vooraf wordt er altijd een plan gemaakt en een doel gesteld. Nu was het doel lekker naar Maastricht, kopje koffie op een terras en daar dan asperges kopen. Tot zover liep het plan gesmeerd maar op de terugweg kwam er een klink in de kabel, want bij het verlaten van Amsterdam CS struikelde hij over een rijplaat - ze zijn daar nog al aan het werk - en kwam ten val op zijn schouder. Dat vinden 81 jarige schouders niet leuk.

Paps stond echter weer op en vervolgde zijn weg, ging nog even langs de Bijenkorf voor een boodschapje en toen begon arm/schouder toch wel erg pijn te doen. Naar huis dan maar in plaats van een hapje eten in de stad. Thuisgekomen pakte hij de telefoon en belde mij.

Lang verhaal kort, huisartsenpost gebeld en die vertrouwden het niet en dus hup naar het AMC. En zo zaten wij die zaterdagavond een beetje bibberig op de uitslag van de foto's te wachten. En inderdaad zat er een breuk in zijn bovenarm, net onder zijn schouder. Gelukkig een "nette" breuk en hoefde er niet geopereerd te worden. Met een Sling om zijn arm mochten we hem weer mee naar huis nemen, alwaar een pannetje troostsoep stond te wachten. Arme papa.

Ondertussen was het legertje in mijn keel niet van plan om op te hoepelen en veroverden voor de aardigheid ook mijn stem. Dat was lastig maandag op mijn werk, waar ik juist die dag veel gesprekken had. S'avonds kwam er dan ook niet meer dan gepiep en gekras en zat ik voor de TV te kijken hoe de Notre Dame in brand stond. Het is een gebouw en er waren geen doden gevallen zo hield ik me voor, maar toch was ik er verdrietig om. Zo'n mooi gebouw met al die prachtige kunst helemaal in de fik en ik voelde dan ook hevig mee met onze schoondochter, geboren Parisienne, die appte dat ze erg verdrietig van de beelden werd.

Dinsdagavond moest Ajax natuurlijk spelen in Turijn. Een spannende avond en mijn Ajaxhart hoopte er maar het beste van. Wat een spannende wedstrijd en wat was het stil op straat hier aan de rand van Amsterdam! Wel raar om zonder stem naar zo'n wedstrijd te kijken, juichen bij een doelpunt was niet aan de orde, maar de blijdschap was niet minder toen na 90 minuten bleek dat Ajax in de halve finale zit.

Gelukkig kon ik gister weer een beetje praten en weer eens een dagje naar kantoor. Thuiswerken is prachtig en fijn dat het kan, maar na drie dagen was ik het wel zat. Veel gezelliger met collega's samen.

Voordeel van dat thuiswerken is wel dat ik getuige was van een koolmees-echtpaar dat een van de vogelwoningen heeft gehuurd en daar nu in blijde verwachting is van een aantal minimeesjes. Pa Koolmees vliegt af en aan.

En nu is het paaszaterdag. Een dag met wat voorbereidingen alvast voor het paasdiner morgen. Dan eten we onderander asperges. Maar deze komen niet uit Maastricht!



Afbeeldingsresultaat voor asperges

donderdag 11 april 2019

Opgepast!

Ik had de weken en dagen afgeteld maar eindelijk zat ik vorige week vrijdag tevreden in mijn stoel op rij 21 in het vliegtuig. Met naast me mijn lieve echtgenoot en onder in de buik van het vliegtuig de koffer met de verjaardagscadeautjes voor dat kleine mannetje.

Zoon en schoondochter moesten gewoon werken en dus was Arthur op de crèche en zo kwam het dat de taxi ons van de luchthaven naar een plek dicht bij de crèche bracht alwaar we onze zoon ontmoetten en daarna samen Arthur van de crèche gingen halen. Hij was blij toen hij zijn vader zag, maar stomverbaasd toen hij achter papa opa zag staan. Je zag hem denken: Huh wat doen die mensen hier? Gelukkig vond het het al snel leuk en liet hij zich door opa oppakken en knuffelen. Hij had zijn Nijntje trui aan en oh wat stond hem dat schattig.

Toen zijn mama er was werd het de hoogste tijd om eindelijk de cadeautjes uit te pakken. Het is niet alsof hij geen speelgoed heeft hoor, hij kan een winkeltje beginnen maar toch vielen onze presentjes in de smaak. Toen werd het tijd voor een hapje eten voor meneertje en daarna in bad. Via FaceTime zijn we vaak getuige van zijn badavonturen maar in het echt is het veel leuker. Zeker als je een nieuw bootje hebt gekregen van opa en oma die ook echt kan varen in het bad. Dikke pret!

Nog leuker is het dat je nieuwe slachtoffers hebt die je lekker nat kan spetten. Arthur vindt niks leuker dan zijn badspeelgoed met water en al het bad uit te kieperen en zoveel mogelijk mensen en spullen nat te maken. Nog grotere pret en wat is het dan leuk dat je als oma daarbij staat om dat kleine lieve lijfje te bekijken en die schaterlach te horen. Het weekend kon al niet meer stuk.

Helaas werden we zaterdagmorgen wakker met regen en die hield zowat de hele dag aan. Dus werd het binnenspelen, maar ach wat maakte dat uit. Torens bouwen, voorlezen, liedjes zingen en tussen de bedrijven een tukje doen (Arthur) en zo kwamen we de dag wel door. Zondag scheen de zon weer en was het plan om naar het park te gaan, maar helaas werd het kleine mannetje ziek en dan is het toch het prettigste om thuis te blijven. Dat vond Arthur ook en kroop om beurten bij ons op schoot om een dutje te doen.

Maandag leek het wat beter te gaan en dus ging hij naar de crèche en gingen manlief een dagje toerist spelen. De oude haven in Marseille is een schilderachtig plekje en is in de vorm van een U. Aan de rechterzijde van zee af gezien staat er boven op de heuvel een basiliek: De Notre Dame de la Garde en telkens als we in Marseille waren was er het plan om deze te bezoeken maar het was er nog niet van gekomen.

Dus wandelden we maandag naar de oude haven en dronken daar eerst een kopje koffie en namen toen Le Petit Train naar de basiliek. Normaal gesproken krijg ik echtgenoot met geen tien paarden in zo'n treintje, maar ja lopend die berg op was ook zo wat en vanuit het treintje kreeg je nog een mooi ritje langs de kust. Dus vooruit met de geit.



En het was mooi! Het voelde als vakantie. Eenmaal terug in de haven lunchten we op het terras in de zon. Eind van de dag haalden we Arthur weer van de crèche samen met onze zoon en hadden we een gezellige laatste avond want dinsdag gingen we weer terug naar Amsterdam.

Ik heb in het weekend nog drie vlaggetjes kunnen haken. Nog twee te gaan en dan kan ik om allemaal een contrasterend randje haken en ze aan elkaar maken. Aan veel handwerken kom je niet toe met zo'n kereltje om je heen, maar dat is helemaal niet erg. Wij zijn daar tenslotte voor een groot deel voor hem.

Vijf dagen volop oma geweest, vier nachten voor hem gezorgd (pfhoe was wel weer even wennen steeds je bed uit) maar volop genoten. Gisteren nog een afkickdagje en vandaag weer gewerkt. Was ook wel weer lekker.

En nu weer aftellen naar de volgende keer dat we hem zien.




zaterdag 16 maart 2019

Hij past!

Vanmorgen was eindelijk ons postpakket in Frankrijk afgeleverd! Tjonge dat heeft meer dan twee weken geduurd en vooral omdat de Franse posterijen het pakket eerst op een verkeerd adres hadden afgeleverd.

Gelukkig had ik hem met een track and trace code verzonden zodat je toch steeds ziet waar het zich bevindt. Zoon had gemaild met het depot en vanmorgen hadden ze het dan eindelijk.

Rond half elf kregen we een appje of we konden facetimen want dan konden we live zien hoe Arthur zijn cadeautjes uitpakte. In het eerste pakje zat een boekje van mijn oom en tante in de vorm van een brandweerauto en er zaten wielen onder. Dat viel in de smaak en hij begon direct met het autoboek te spelen.

De rest van de cadeautjes waren niet meer zo interessant. Het papier van de Nijntje trui afhalen was nog wel leuk, want lekker scheuren, maar de trui zelf vond Arthur niet interessant. De kaart die er bij zat was veel leuker.

Gelukkig vonden zijn vader en moeder de trui wel heel erg leuk. Hij werd wel direct gepast en hoewel nog iets te groot kan hij hem al prima aan. Dat hij wat te groot is, is niet erg want nu kon hij hem vanmiddag over een andere trui en zijn tuinbroek aan toen ze lekker naar buiten gingen.

We kregen een filmpje van de kleine man in de speeltuin en dan heb je in een trui toch net even wat meer bewegingsvrijheid dan een jas. Daar ging meneer op zijn nieuwe stappers en in zijn nieuwe trui op de klimtoestellen af. 12,5 maand oud en niks geen baby meer maar een ondernemende dreumes.


donderdag 14 maart 2019

Door weer en wind.....

Mensenkinderen wat gaat de wind tekeer de afgelopen dagen. Ik denk steeds dat er iets in de brievenbus wordt gegooid maar als ik dan ga kijken blijkt dat de wind een spelletje speelt. Hij staat vol op de voordeur en tilt dan steeds het klepje van de brievenbus op.

S'morgens maakt de wind me wakker en s'avonds wiegt hij me - veilig gelegen onder mijn warme dekbedje - in slaap. Op twitter las ik verhalen van mensen die onrustig worden van dit weer. Ik kan me er wel iets bij voorstellen maar zelf heb ik er geen last van zolang ik er maar niet door hoef.

Vanmorgen werd ik echter verwacht in ons uitvaartcentrum in Haarlem en dat was andere koek. Gelukkig moest ik er halverwege de morgen zijn, maar toch pakte ik een staartje van de ochtendspits mee en had nog een restje file. Dat kwam omdat de wind zijn grote vrienden, flinke buien en dikke regen, had meegenomen. Dat was een gezellig ritje, maar niet heus. Het kwam met bakken uit de lucht en hoe dichter ik bij Haarlem kwam hoe harder de wind op mijn fordje beukte.

Gelukkig kwamen mijn fordje en ik veilig aan en woei ik het pand binnen. Eerst maar even de natte jas ophangen en toen gauw naar de toiletruimte om mijn haar, dat coupe storm had gekregen, weer in orde te brengen.

Hoe anders was het toen ik na gedane zaken rond het middaguur de deur weer uitliep. Toen scheen de zon in Haarlem en die zette de stad in een prachtig licht. Zeker met al die bloesemboompjes die nu volop in bloei staan. Zo mooi! Dat was een onverwacht cadeautje.

De rest van de dag heb ik thuis gewerkt en al snel was de zon weer verdwenen en begon de wind opnieuw te plagen. Vanaf mijn werkplek heb ik zicht op de tuin en het was grappig om te zien, hoe onze huis, tuin en keukenhoutduiven (Dollie en Dirk) tijdens het zoenen bijna van de schutting woeien. Het zoenen lukte daardoor niet erg. Ook de halsbandparkieten hadden moeite met landen op de pinda's en moesten diverse malen een doorstart maken en opnieuw de landing inzetten. Leuk zo'n uitzicht. Dat heb ik vanachter mijn bureau in het pittoreske Almere niet en ik ben ook nog eens heerlijk opgeschoten met mijn werk. Altijd fijn.

Omdat je aan het weer toch niks kunt veranderen maak ik me er ook maar niet druk om. Zolang je er niet door hoeft vind ik het prima. Sterker nog nu in de avond is de wind wel wat gaan liggen maar laat hier toch nog behoorlijk zijn stem horen en dat vind ik eigenlijk wel gezellig. Kopje koffie er bij, wat leuke blogjes lezen en natuurlijk een handwerkje bij de hand.

De babyslofjes zijn helemaal af en zijn erg schattig geworden. Ik hoop ze het weekend op de post te kunnen doen. Tijd voor weer een paar vlaggetjes dus en dat haakt heerlijk weg. Ik mag ze uiteindelijk wel stevig aan elkaar maken want anders waaien ze bij ieder zuchtje wind weg. Al zal  tegen de tijd dat de slinger af is de wind vast wel zijn gaan liggen.



zondag 10 maart 2019

Texel

Vorige week vrijdag stapte ik na de gedane werkweek uit de auto en toen viel het me op dat de lucht zo fris rook! Net Texel dacht ik nog. Die associatie komt omdat we in deze periode vroeger toen de kinderen nog klein waren altijd een weekje of een weekendje gingen uitwaaien op Texel en daar heb ik fijne herinneringen aan.

Toen we even later samen aan de keukentafel aan de "vrijmibo" zaten (of liever gezegd "vrijavobo") vertelde mijn man dat hij die ochtend met iemand had gesproken die een weekje naar Texel zou gaan. Nou daar zou ik ook wel zin in hebben zei hij er achteraan. Dat was toevallig!

Wie schetst mijn verbazing toen mijn man vroeg, zullen we een weekendje naar Texel gaan en hij, nog zowat voor ik ja kon zeggen, al driftig op het internet zat te zoeken naar een aanbieding!

Zo geschiedde het dat ik afgelopen vrijdag een uurtje eerder weg ging van het werk, thuis de koffertjes ophaalde, daarna mijn man en dat we richting Texel reden. Natuurlijk kwamen we geweldig in de file, logisch op vrijdag om dat uur, maar dat mocht de voorpret niet drukken. Rond 7 uur reden we de boot af en om half acht zaten we in een heel knus hotelletje in De Koog.

De wind gierde om het huis, de regen geselde tegen de ramen en de meeuwen krijsten ons een warm welkom toe en het voelde als thuiskomen.

Zaterdagochtend werden we wakker met de zon en na een heerlijk ontbijt gingen we op stap. Eerst naar het wijnhuis in Oosterend. Daar maken ze namelijk zelf likeur en hun appeltaartlikeur is verrukkelijk om je appeltjes in te weken voor - inderdaad - de appeltaart. Ik had heel lang gedaan met het vorige flesje maar laatst was het toch echt op!


Daarna gingen we naar Den Burg. Een schaap kopen voor Arthur want dat hadden we hem beloofd afgelopen week toen we hem aan de telefoon hadden. Hij was toen na zijn vaccinaties en een bronchitis aanval helemaal niet lekker, maar het liedje Schaapje, schaapje heb je witte wol en de belofte van een Texels knuffelschaap toverde toch weer een klein glimlachje op dat lieve snoetje.

In Den Burg heb je ook leuke handwerkwinkels. De Witte Engel is daar eentje van en altijd als ik op Texel ben dan moet ik daar even neuzen. De man gaat dan op de trap zitten naar de vide en ik kan mijn gang gaan. Ik kocht een leuk cadeautje voor een aanstaande jarige job.


Aan de overkant zit een leuke wolwinkel en daar verkopen ze niet alleen mooie wolletjes en katoentjes maar ook knuffelschapen. Een van hen gaat straks mee naar Frankrijk. Bijna bezweek ik nog voor een mooi zacht draadje om een shawl van te breien maar uiteindelijk won het gezonde verstand want ik heb best nog een aardige voorraad aan wolletjes kwam ik laatst achter toen ik op zoek ging naar garen voor de vlaggetjes. Wel kocht ik nog een roze bolletje babygaren voor een paar babyslofjes.

Jammer was het dat er zo af en toe een giga bui over het eiland trok en dat een strandwandeling er daarom niet inzat. We reden naar de vuurtoren met het plan om daar even over het strand te lopen maar het zwerk trok dicht en het ging te keer. De auto stond helemaal te schudden door de wind en de golven werden met grote koppen het strand opgeslagen. Brr. geen weer om te wandelen.

Maar wat ga je dan doen om de middag stuk te slaan? Nu vind mijn man een Texels biertje - Skuumkoppe - erg lekker en daarom reden we naar de fabriek. Op de website hadden we gelezen dat er ook rondleidingen gegeven werden met een proeverijtje als toegift. Nu gruw ik van bier maar vind het wel leuk om te zien hoe dat tot stand komt.

In de brouwerij was er nog net plek voor twee personen en werden we door een leuke gids rondgeleid en geïnformeerd over hoe dat Texels bier tot stand komt. Mooi om te zien met hoeveel passie mensen daar hun werk doen en er over vertellen. Natuurlijk werd er ook een flesje Skuumkoppe gekocht in het bijbehorende winkeltje. Zo is het eerlijk verdeeld, manlief zijn biertje en ik mijn wolletje.



Over wolletjes gesproken, ik had mijn haakwerk meegenomen want dacht dat er best nog even tijd zou zijn om een vlaggetje te haken. Dus niet! We hadden echt een hele fijne hotelkamer, maar het licht was te zacht om goed te kunnen handwerken. Jammer maar helaas.

Vanmorgen werden we wakker met regen en na lekker rustig aan gedaan te hebben en wederom een heerlijk ontbijt zijn we weer richting Amsterdam gegaan. Wat boodschappen gedaan, want morgen mag er weer gewerkt worden en inmiddels draait de wasmachine. Tijd voor een kopje thee en een handwerkje!

woensdag 6 maart 2019

Op zijn babyslofjes!

Toen ik voor het vlaggetjesproject in mijn grote plastic bak met voorraad en restjes wolletjes dook kwam ik ook een paar bolletjes softfun tegen van de Zeeman. Het waren verschillende kleurtjes, wit, blauw, rood en grijs en die had ik ooit eens gekocht omdat ik de kleuren mooi vond en wat voorraad babywolletjes altijd van pas komt.

Dus toen de trui van Arthur ingepakt en wel op de post naar Frankrijk was en ik me dus eigenlijk vol overgave aan de vlaggen kon wijden, piepte er ineens een ander ideetje op. Een collega bij ons op de verdieping (ze zit achter ons) is zwanger en verwachtte rond 17 maart haar baby. We wisten al dat het een jongetje zou worden en toen ik de bolletjes softfun in handen had dacht ik, komaan laat ik een paar babyslofjes voor haar breien, voor straks als de kleine er is. Dat is een lief cadeautje.

Ik heb toen ik een jaar of acht was leren breien van mijn mams. Bij ons thuis werd er altijd gehandwerkt dus dat wilde ik ook. Kruisjes borduren kon ik al en breien leek me een logische stap. Na de eerste lessen recht en averecht breien, kon ik rechte lapjes maken waar ik voor mijn poppen en/of barbies dan rokjes, shawls of dekentjes van maakte. Leuk om te doen maar ik wilde meer en daarom leerde mijn mams me babyslofjes breien. De eerlijkheid gebied me om te zeggen dat zij in het begin de moeilijkste zaken, zoals het opnemen van de steken aan de zijkant van het voetje voor haar rekening nam, maar al gauw kon ik het zelf.

Ik heb dus ettelijke slofjes gebreid, voor mijn poppen, voor mijn nichtjes, voor mijn eigen kinderen en heel veel kraamcadeautjes. Best gek dat ik voor Arthur nooit slofjes heb gebreid.

Zondagavond zocht ik even op internet naar een goed patroontje, want ik wist nog wel hoe het moest maar had geen idee meer van de stekenverhoudingen. Ik vond hier een patroontje en ging aan de slag. Er was nog wat twijfel over de kleur en koos uiteindelijk de grijze. Wat leuk weer om te doen.

Maandag belde ik eens met de betreffende collega. Ik was benieuwd hoe het met haar was, maar kreeg geen gehoor en sprak haar voicemail in. Dinsdag appte ze me dat ze er nog niet aan toegekomen was om me terug te bellen. Daar had ze een geldige reden voor want in de nacht van zondag op maandag is ze bevallen van een prachtig jongetje en alles is goed met moeder en kind.

Nu moet ik natuurlijk een beetje vaart maken en vanavond kwam het eerste slofje af. Hij moet nog wel in elkaar gezet en er moet een koordje komen, maar dat komt later wel. Nu gauw aan de tweede beginnen en dan kan het kraamcadeau naar de nieuwe wereldburger.



zondag 3 maart 2019

C'est fini!

De Nijntje trui voor Arthur is klaar! Vanmiddag heb ik er de laatste hand aan gelegd. Alleen de zijnaden moesten nog dicht en daar leent zo'n regenachtige zondag zich prima voor!


Morgen gaat hij op de post en dan hopen we maar dat hij hem nog een keertje aan kan voor dat het te warm is. In Marseille is het nu al zo'n 17 à 18 graden en dan is zo'n trui natuurlijk veel te warm. Nu vertelde schoondochter wel dat het s'morgens nog erg fris is en dat hij dan vaak wel nog een trui aan heeft. 

Het kan ook zijn dat de trui nog veel te groot is. Nu is Arthur best groot voor zijn leeftijd en is de trui een beetje ruim uitgevallen. Dat komt omdat deze oma niet goed had opgelet met het patroon en in plaats van maat 86 per abuis maat 98 heeft aangehouden. Aan de ene kant goed omdat Nijn er anders niet inpaste - ik heb al een beetje lopen smokkelen - en aan de andere kant jammer want als hij nu te groot is dan moet nog maar blijken of hij dan in het najaar nog wel past. 

Enfin als dat zo zou zijn dan maken we gewoon een nieuwe en dan krijgt deze trui vast ook een goede bestemming bij een vriendje of vriendinnetje van Arthur op de crèche. 

Dreumesen groeien in het tweede levensjaar minder hard dan in het eerste jaar dus wie weet gaat het wel gewoon passen. In elk geval heb ik een hoop plezier gehad van het breien. Het eerste werkstuk na de operatie aan mijn hand die ik weer heb kunnen maken. 

Fijn hoor om weer te kunnen handwerken, nog steeds niet heel lang achter elkaar want dan krijgt mijn duim een slecht humeur en gaat mijn hand muiten door niet meer te willen meewerken, maar het kan weer en dat is heel erg plezierig.  

Morgen gaat hij dus op de post en dan maar hopen dat Arthur hem mooi vindt. 


woensdag 27 februari 2019

Paris au Printemps

Toen Arthur vorig jaar geboren werd was het hier in Nederland ijskoud. Ik geloof dat het de koudste week van het jaar was. Daar had de nieuwe wereldburger geen last van want die lag of lekker bij zijn papa en mama of in een lekker warm bedje. Ook zijn versgebakken opa en oma hadden geen last van de kou want die vlogen (letterlijk en figuurlijk in de wolken) naar Marseille.

Wat een verschil qua weer met dit jaar. Nu liepen we in de zon in Parijs en dachten aan de jarige job die bijna 700 kilometer verderop met zijn papa en mama en Franse familie was omdat zijn overgrootoma onverwacht was overleden.

Als ik eerlijk ben dan voelde dat wel een beetje verdrietig om wel in Frankrijk te zijn maar toch niet bij de jarige te zijn. Maar goed dat was nu eenmaal zo en omdat we niet helemaal naar Parijs waren gegaan om daarover verdrietig te zijn, zette we ons beste beentje voor en maakten we er een paar leuke dagen van.

Parijs en het weer deden daarbij hun uiterste best. Want wie kan bedenken dat je zo in eind februari gewoon in je t-shirt (met lange mouwen, dat dan weer wel) buiten in de zon kunt lopen. We waren al een paar keer eerder in Parijs geweest dus de meest gangbare dingen hadden we al gezien, maar in zo'n grote stad is er altijd wel wat moois te bekijken.

Dochter had gespaard en wilde shoppen. Nu dat is altijd leuk en zeker in Parijs. Bovendien zorgt shoppen bij ons altijd voor een goed humeur dus  namen we de metro en stapten uit op Boulevard Haussmann en brachten we een bezoek aan de warenhuizen en winkels die daar zitten met als hoogtepunt natuurlijk een bezoek aan Galeries Lafayette! Wat een geweldig warenhuis is dit toch. Echt ik zou daar wel een dag of twee kunnen doorbrengen om me te vergapen aan al die mooie mode (die ik niet pas), schoenen, woondingen, hebbedingetjes, make-up en tassen. Heerlijk!

En dan niet alleen de spullen bekijken maar vooral ook de mensen, want dat is en blijft toch het allerleukste. In februari zijn er wel toeristen maar niet de busladingen vol zoals in de zomer en dat is toch veel prettiger. Genoeg te zien en te beleven dus. Bovendien is het goed toeven op zomaar een maandagmiddag in het restaurant met een salade op je bordje als lunch terwijl je uitkijkt op de Eiffeltoren. Zo'n mooi uitzicht heb ik normaal gesproken op het werk op maandagmiddag in het pittoreske Almere niet.

Gisteren stond de begraafplaats Père Lachaise op het programma. Aan de ene kant een beetje gek om in je vakantie een begraafplaats te bezoeken als je in die branche werkt, maar aan de andere kant ook een bezienswaardigheid in Parijs. Wat een immens grote begraafplaats met enorme grafzerken. Zodra je de begraafplaats betreed valt de enorme rust op die daar heerst. Best bijzonder zo midden in een grote stad waar het buiten de muren een kakofonie is van verkeer wat langs raast.

Na een uurtje te hebben gewandeld vonden we het wel genoeg en hebben we de metro gepakt naar Trocadéro. Als je daar het metrostation uitkomt en je wandelt de hoek om dan heb je zo'n prachtig uitzicht richting de Eiffeltoren, dat blijf ik zo mooi vinden. Echt genieten en zeker met dit mooie weer. Vandaar hebben we een lange wandeling gemaakt langs de Eiffeltoren, je kunt er nu niet meer zo onder doorlopen zoals een paar jaar geleden en toen onze voeten het uiteindelijk welletjes vonden zochten we weer een metrostation op om terug te keren naar het hotel. Daar stonden onze koffertjes nog en was het helaas al weer tijd om naar het station te gaan om de terugreis naar Amsterdam te aanvaarden.



Parijs in de lente, het is en blijft een prachtige stad!

En nu tellen we de weken en de dagen af tot de volgende trip, begin april, waar we de kleine man dan hopelijk wel zullen zien en kunnen knuffelen.

zondag 24 februari 2019

Vrolijke vlaggen!

Terwijl vanmorgen de zon het IJ in een prachtig licht zette gleed de Thalys het station binnen en stapten wij in met onze koffertjes en een groot boeket tulpen. Reuze handig zijn die vaastassen tegenwoordig om een boeket bloemen in te vervoeren. (Ze zijn voor een goede vriendin van onze schoondochter die ons te eten vroeg toen ze hoorde dat we toch naar Parijs kwamen.) Dochter klapte een studieboek open, manlief zijn IPad en ik pakte mijn haakwerk.

Al gauw maakte de trein vaart en waren we op weg naar Parijs. In Rotterdam stapte een gezin in met drie jongens waarvan de kleinste samen met zijn moeder voor ons kwam te zitten. Nieuwsgierig keek het jochie tussen de stoelen door en vroeg me wat ik aan het maken was. Ik liet hem het eerste vlaggetje zien wat al bijna het juiste formaat had en vertelde hem dat ik allemaal vlaggetjes aan het haken was. Hij knikte begrijpend, draaide zich om en vroeg zijn moeder naar zijn kleurstiften.

Ik haakte mijn witte vlaggetje af en begon met een blauwe onderwijl genietend van het mooie uitzicht en die stralende zon die daarbuiten alles garneerde met een feestelijk sausje. Zo af en toe kwam er controle van de kleine buurman die keek of ik wel flink opschoot. Na de blauwe begon ik weer aan een witte want voor nog zo’n blauwe zat er niet genoeg garen meer op mijn bolletje. De kleine buurman was tevreden over mijn tempo en vond de vlaggetjes mooi.

Ik hoorde hem flink krassen met zijn stiften en met zijn broers kletsen over kleuren die hij nodig had voor zijn tekening. Heel gezellig en knus daar allemaal in die trein. En best leuk zo’n kleine bewonderaar en daarom besloot ik om van het restje blauw een klein vlaggetje voor hem te maken.

Toen hij daarna weer zijn neus tussen de stoelen stak gaf ik hem het vlaggetje. Stralend keek hij me aan en ging weer zitten. Even later stond hij achterstevoren op zijn stoel en gaf me een tekening.

Een tekening vol met vrolijke vlaggetjes. Ja zei hij, omdat jij vlaggetjes aan het maken was kreeg ik zin om ze te tekenen.

In Parijs, op Gare du Nord hebben we elkaar een fijne vakantie gewenst. En daar ging mijn 5-jarige vriend de trein uit aan de hand van zijn moeder met in zijn andere hand een blauw vlaggetje geklemd.

En de zon bleef maar schijnen en zag dat het goed was.





donderdag 21 februari 2019

Parijs en Pech!

Gisteren was ik aan het werk op één van onze vestigingen in het land toen zoonlief belde met triest nieuws. De oma van onze schoondochter, 96 jaar oud, is overleden. Al is 96 een leeftijd waarvan je weet dat Magere Hein ergens in de buurt is, toch is zo'n bericht even schrikken. En raar ook omdat ik aan het werk was in de nagedachtenisruimte van een crematorium en dus midden tussen allerlei urnen zat.

In december hadden we oma nog gezien en zo goed en zo kwaad als dat ging in mijn slechte Frans een praatje gemaakt. Ze was benieuwd naar hoe wij leefden in Nederland en of het gebruikelijk was dat vrouwen in Nederland werkten of thuis voor de kinderen en het huishouden zorgen. Zelf had ze altijd gewerkt en tijdens de Tweede Wereldoorlog had ze in het verzet gezeten. 96 jaar maar nog  zeer kwiek in het koppie nog en een brede belangstelling. Mooi om op zo'n manier oud te worden.

Naast het feit dat het verdrietig is dat ze er niet meer is, is het ook verdrietig dat ze juist deze week moest komen te overlijden, want wij zouden zondag afreizen naar Parijs om daar de 1e verjaardag van Arthur te vieren. In Parijs wonen de andere opa en oma en het feest zou daar gevierd worden. Dat gaat nu niet door want de aanstaande jarige job is met zijn ouders en grootouders afgereisd naar Toulouse omdat er nu natuurlijk een uitvaart moet worden geregeld.

Wat nu te doen, want de treinkaartjes waren gekocht, het hotel geregeld en we waren er helemaal op ingesteld. We hebben toch maar besloten om te gaan. Sowieso hadden we er nog een paar dagen aan vast geplakt omdat we dan toch in Parijs waren en er nog zo veel moois te bekijken is in deze prachtige stad. Wel zuur hoor dat ik nu mijn kind, schoondochter en kleinkind niet even kan zien en knuffelen, maar ja daar houdt de dood geen rekening mee. Het is wat het is!

Ondertussen lag ik mooi op schema met zijn trui. Hij is bijna af. Alleen nog het halsboordje eraan breien en de naden dichtmaken en de knoopjes erop. Als ik morgen thuis kom uit het werk dan wil ik de steken voor het boordje even opnemen. Dat vind ik altijd makkelijker met daglicht. Zodra hij klaar is moet hij maar op de post, want ons eerstvolgende bezoek staat pas gepland voor begin april en dan is het in Marseille meestal al zulk lekker weer dat truien overbodig zijn en dan kan hij hem niet meer aan.

 Ondertussen ben ik alvast begonnen met een ander project. Ik was al aan het nadenken wat ik nu eens zou gaan maken en wat ik makkelijk mee zou kunnen nemen naar Parijs. Gedurende de treinreis van ruim 3 uur is het heerlijk om een makkelijk haakwerkje om handen te hebben, maar wat zou ik eens gaan doen. En toen kwam ik op twitter het verzoek tegen van een dame die vroeg of er niet iemand voor haar een vlaggenlijn wilde haken. Perfect!

Ik antwoordde haar dat me dat heel leuk leek, maar dat ze geen haast moest hebben. Dat had ze niet gelukkig en op mijn vraag wat voor kleuren ze in gedachten had liet ze weten dat het verschillende tinten blauw en wat oker mocht zijn. Een beetje de kleuren van het Bunzlau servies.


Ik kende dat niet maar heb het eens even gegoogeld en kijk nou wat een leuke kleuren. Daar had ik nog best veel van in voorraad. Voor het patroon heb ik de hulp ingeroepen van Breimeisje Akkelien. Zij hielp me heerlijk op weg door advies te geven over acryl ten opzichte van katoen en deed me een patroon aan de hand. Om zondag in de trein niet te hoeven pielen met het patroon ben ik vanavond al even begonnen. Een heel gezellig werkje en ik heb zin in al die vlaggetjes.


Enfin voor zondag hoop ik Arthur zijn trui af te krijgen en dan gaan we toch maar een paar dagen er evenrussen uit en in Parijs genieten van wat musea en dergelijke.

PS. Ik weet niet wat er mis is met Blogger maar ik kan vanuit mijn profiel niet meer reageren op andere blogs. Zo gek. Ik ben wel ingelogd, maar kan geen berichtjes sturen. Heel gek. Wie advies heeft is van harte welkom.





zondag 10 februari 2019

Geluidjes

Als oma op afstand leef je op als je telefoon een geluidje maakt. Bij een gewoon appje denk je nog niet meteen van ha een bericht uit het verre Frankrijk over de kleinzoon, maar bij het speciale geluidje (iets met prrrroet) dat hij maakt als er foto's of filmpjes in de cloud worden gezet, nou dan leef je op en wil je direct kijken.

Dat lukt natuurlijk niet altijd meteen want als ik aan het werk ben en op een vestiging midden in een sollicitatie/verzuimgesprek/overleg zit dan kan ik natuurlijk niet tegen degene die tegenover mij zit zeggen: wacht even, ik moet even naar mijn kleinzoon kijken.

Als ik in Almere aan het werk ben en mijn telefoon ligt op mijn bureau dan kan dat soms wel en dan weten de collega's al hoe laat het is. Even een minuutje oma tijd.

Werken als casemanager bij een uitvaartorganisatie brengt nu eenmaal met zich mee dat je regelmatig verdrietige verhalen hoort. Van collega's die ernstig ziek zijn en misschien niet meer beter worden of van collega's die iets in hun dagelijkse werk hebben meegemaakt wat hen zo raakt dat ze even hun ei bij je kwijt moeten. Na zo'n verhaal ben ik vaak blij met mijn eigen simpele leven en dat het op dit moment zo goed gaat. Het kijken naar een foto of een filmpje van het dierbare kleinkind helpt dan vaak om die verdrietige zaken weer los te kunnen laten. Het is tenslotte niet mijn eigen verdriet.

Waar ik vroeger mijn telefoon gerust in mijn tas kon laten en er uren niet naar taalde, nu Arthur er is, ligt hij standaard naast me op de bank. Want er zal maar een foto of een filmpje (die zijn vaak niet langer dan een minuutje hoor) binnenkomen. Of beter nog, de telefoon maakt het geluid dat er iemand met je facetimen wil. Dat laatste is helemaal geweldig, want dan zie je je eigen kind en je kleinkind live. Echt, degene die facetimen heeft uitgevonden die mag van mij de Nobelprijs van de missende moeders krijgen. Hoe deden ze dat vroeger toen er alleen nog maar luchtpost was?

Nu Arthur over twee weken al weer een jaar wordt, wordt het steeds leuker om te facetimen. Hij herkent opa en oma nu ook als we op een schermpje te zien zijn. We hebben hem vanaf september wat vaker gezien en in die dagen ook veel voor hem gezorgd en dan gaat zo'n hummel je ook echt herkennen.

Als hij ons nu ziet op de telefoon dan begint dat snoetje te stralen en roept enthousiast; heeee en als hij opa dan ook ziet is het helemaal feest. Dan strekt hij zijn armpjes uit en wil de telefoon kussen. Opa is zijn grote vriend! Zo leuk om te zien.

Zo hebben we een week of wat geleden zelf kunnen zien dat hij losse stapjes kon zetten. Met kromme beentjes en nog ietwat wankel en zien we nu dat hij al aardige stukjes los kan lopen. Sinds vorige week vertelt hij hele verhalen. Er is nog geen touw aan vast te knopen en ook niet te horen of het nu Frans of Nederlands is, maar in zijn eigen babytaal kletst hij er op los en onderstreept zijn verhaal ook met zijn handjes door gebaren te maken.

Wij kletsen natuurlijk terug en hebben zo hele gesprekken. Als buitenstaanders hier getuige van zouden zijn dan zouden die denken dat die twee mensen een behoorlijk steekje los hebben, maar dat kan ons niet schelen. We hebben echt contact met onze kleinzoon. Via de telefoon zingen we samen liedjes en ik kan niet wachten tot ik hem over een poosje echt kan voorlezen.

Door het facetimen, de foto's en de filmpjes hebben we een mooi inkijkje in zijn leventje, de groei en ontwikkeling. Er is niks leuker dan naar een filmpje te kijken waarin hij voor het eerst een mandarijn eet of een knoeiboel maakt van een bordje warm eten. Je voelt bij wijs van spreke de spetters wortel op je telefoon.

Over twee weken vertrekken we naar Frankrijk om daar zijn eerste verjaardag te vieren. Natuurlijk moet er een cadeautje komen. Omdat Arthur nog over een andere liefhebbende opa en twee oma's beschikt heeft hij nu al een heleboel speelgoed en wat koop je dan voor zo'n mannetje. Zijn vader kwam met het idee om een houten beest te kopen wat hij achter zich aan kan trekken. Of een puzzel met van die knopjes. Met als toevoeging; zoals ik er vroeger eentje had met brandweerauto's. Ach gossie dat hij zich die nog herinnert. Ik heb hem laatst nog bij mijn vader in mijn handen gehad.

Enfin een trekbeest moest het worden. Dus opa en ik de stad in. In Amsterdam heb je nog een aantal van die ouderwetse speelgoedwinkels en een daarvan zit op de Spiegelgracht. Sowieso een heel mooi stukje stad. Het was nog een hele toer om niet de gracht in te waaien met die storm van gisteren, maar het is gelukt. We kochten een houten eend die een heel leuk geluidje maakt als je hem achter je aantrekt. Nu maar hopen dat Arthur hem leuk vindt en dat zijn papa en mama niet gek worden van het geluid. Nou ja, anders sturen ze maar een filmpje van Arthur met zijn eend!

Deze lijkt sprekend op het exemplaar wat wij kochten. 

zaterdag 2 februari 2019

Linzen restjes soep!

Al weer ruim een half jaar verliet onze dochter het ouderlijk nest en bleven wij met zijn tweeën over. Dat ging prima, er was geen sprake van een leeg nest syndroom.

Maar waar ik na een half jaar nog steeds niet aan gewend  ben is ons inkoopbeleid voor de maaltijden aanpassen. Het lukt me maar zelden om niet teveel te koken en dus ook niet teveel te kopen. Al jaren maak ik een soort van weekmenu en haal daar de boodschappen op. Het liefst zoveel mogelijk op zaterdag zodat ik daar de rest van de week niet naar om hoef te kijken. Dat was altijd handig met kinderen omdat ik er een hekel aan heb om na mijn werk nog boodschappen te moeten doen.

Nu merk ik dat ik aan het eind van de week toch best nog veel spullen in de koelkast heb liggen omdat de week toch anders liep dan tevoren gepland. Dochter kwam toch wel of toch niet eten. Manlief had toch eigenlijk geen zin in een bepaald gerecht of we gingen tussendoor een hapje uit eten of noem maar op. Er moet natuurlijk wel wat met die spullen. Weggooien is zonde! Daar beginnen we niet aan. Teveel koken is niet zo'n probleem want daar weet de vriezer wel raad mee en zowel mijn vader als mijn dochter zijn beide fan van onze ingevroren maaltijden (lees verse kliekjes)!

Afgelopen week verliep ook weer anders dan gepland en dus vond ik vandaag nog een zak verse spinazie in de koelkast en had ik nog een pond tomaten die wel erg rijp waren geworden. Die spinazie was eigenlijk bedoeld voor een gerecht uit een kooktijdschrift met linzen. De linzen waren ook aanwezig.



Dus sneed ik een grote ui in stukjes en een teen knoflook in plakjes en fruitte ik dat aan in een beetje zonnebloemolie. Daar deed ik de in stukjes gesneden tomaten bij en een half pond rode linzen.  Bij de appie stuitte ik vanmorgen op een aanbieding van de kruidenblikjes van onze eigen Nederlandse Jamie Oliver, Jonnie Boer en nam daar een blikje curry madras mee. Die kwam nu goed van pas in mijn soep. Ik deed twee theelepels curry madras bij het groentemengsel en bakte dit even mee. Een halve liter water erbij, deksel op de pan en 20 minuten zachtjes laten koken.


Toen de groente zacht en gaar was heb ik de pan even van het vuur gehaald en toen de hele mikmak gepureerd met mijn staafmixer. Dat was eigenlijk nergens voor nodig want een beetje grof was ook lekker geweest, maar ja als je een nieuwe staafmixer hebt wil je die ook gebruiken.

Toen de boel lekker fijn was deed ik er nog 750 ml water bij en twee groentebouillonblokjes en bracht de boel weer aan de kook. Na een paar minuten deed ik de spinazie erbij en pureerde dit grof en deed er 200 ml kokosmelk bij. Op smaak brengen met wat peper, zout en verse peterselie en ik had een heerlijk restjessoepje. Lekker als diner voor vanavond voor we op verjaarsvisite gaan bij mijn broer.




dinsdag 29 januari 2019

Lekker op weg......

Ik ben lekker op weg met de Nijntje trui voor Arthur. Dat moet ook wel want over minder dan een maand viert meneertje zijn eerste verjaardag en dan krijgt hij hem cadeau. Ik hoop maar dat hij hem mooi vindt. In ieder geval knuffelt hij graag met de kiekeboe Nijn die in zijn bedje ligt. Daar hebben we in november samen nog de grootste lol mee gehad dus dat zal wel goed komen.

Overigens zou de trui al goed bij hem kleuren want vanavond kregen we een foto van Arthur met een flinke blauwe buil op zijn hoofd. Een kindje op de crèche was tegen hem aangevallen en omdat onze kleine man nog erg wankel op de beentjes is (hij doet nu wat wiebelstapjes los) kletterde hij best hard tegen de grond met een blauwe plek en buil als gevolg. Toen zoon hem kwam ophalen had hij er al geen last meer van, maar de leidster van de crèche was nog best geschrokken. Ach ja door te vallen leer je weer opstaan. Al had ik hem nu toch wel even graag willen knuffelen.

Ik brei dit truitje met de Roma van Scheepjeswol. Een lekker zacht acrylgaren wat prettig werkt en fijn aanvoelt. Er zijn heel veel kleuren van en ik had naast de blauwe, de witte en de rode ook een grijze kleur besteld omdat ik in eerste instantie de Nijn in de tuinbroek wilde maken, maar die paste dus niet. Maar met dat grijs en de resten van deze trui kan ik altijd nog een andere trui maken.

Ook met dit patroon moet ik een heel klein beetje smokkelen anders komen de oren niet uit en dan wordt het wel een rare Nijn. Voor de bal moet ik nog eens in mijn voorraad snuffelen of ik een restje geel en groen heb (kleuren die ik eigenlijk zelden gebruik) en anders moet ik maar eens kijken of ik wat bolletjes bij kan kopen. Dat komt uiteindelijk wel weer van pas.

Als ik zo lekker bezig ben is het jammer dat de avond al weer bijna om is. Morgen weer vroeg uit de veren dus nu nog gauw even mijn lunch klaar maken en dan gauw mijn mandje opzoeken.

Welterusten!