Afgetrapt!

De nieuwe bollen Unicat stonden op de tafel en lonkten naar me! Omdat ik geen mooi haakpatroon voor een sjaal in de winkel had kunnen vinden had ik nog maar eens een extra rondje gestruind op het internet. Ook ons bezoek aan de kringloopwinkels die we gistermiddag bezochten in Purmerend en Volendam leverde geen haakboeken op met mooie patronen. Er waren sowieso weinig handwerkboeken in de kringloop. Die heeft iedereen natuurlijk mee op vakantie.

Wél vond ik nog twee verschillende, mooi geslepen glaasjes voor in mijn vitrinekast. Voor in totaal negentig cent kon ik mijn verzameling weer aanvullen. Soms is er niks van mijn gading en soms haal je er snoepjes van glazen weg en dat is natuurlijk ook de sport. Ik heb ze afgewassen en ze staan nu tussen de andere glazen mooi te wezen. Ieder op hun eigen manier.

Die gedachte vond ik ook wel passend, juist omdat gister de canal parade in Amsterdam was en ieder mens natuurlijk goed is op zijn of haar eigen manier.

Vanmorgen toen ik mijn bed uitkwam en de Unicat bollen nog meer stonden te lonken heb ik de knoop doorgehakt en ben met de kleur schaduwspel orchidee begonnen aan een sjaal met het South Bay patroon. En met mijn nieuwe ergonomische haaknaald natuurlijk.

De vuurvogelsjaal heb ik met 3,5 gehaakt maar die viel vrij klein. Op een blog vond ik een voorbeeld van de South Bay met gehaakt met een bol Unicat op 4,5 mm naald. Die sjaal leek een stuk groter dan mijn vuurvogel en daarom ben ik maar afgetrapt met naald 4,5.

Het is een mooie kleur die verloopt van lichtgrijs naar roze, donkerrode en uiteindelijk donkerblauw. Op de foto lijkt het wat paarser maar dat is het niet. 

Het was wel even wennen. Natuurlijk het patroon, want in het begin is het altijd even puzzelen en heb ik het telschema nodig om het goed te kunnen volgen. Maar ook de haaknaald is wennen want het voelt compleet anders. Mijn vorige haaknaald zat mijn brace totaal niet in de weg, maar deze naald en de brace zijn nog geen maatjes. Wennen dus om hem zo goed mogelijk vast te houden. Ook mijn duim was niet blij want die wordt in een hele andere positie gemanoeuvreerd en die kreeg daar een nog slechter humeur van dan hij al heeft. En toch moet hij er aan wennen die duim, want de ergotherapeut is streng! 

Vanmiddag ben ik in de tuin verder gegaan en heb af en toe wat gehaakt en zodra de duim ging protesteren ben ik verder gegaan met mijn boek. Prima combinatie zo! Vanuit het huis klonk zachte het geronk van de raceauto van Max en zijn kornuiten, want daar zat manlief naar te kijken en voor mij had ik het gezellige gekwetter van een hele boel kool- en pimpelmezen die in de seringenboom aan een late lunch zaten van allerlei vliegjes. Toen de maaltijd afgelopen was gingen ze stuk voor stuk in bad in de schotels met water die er voor ze klaar staan. Een schattig gezicht. 

Zo komt zo'n zondagmiddag wel om! 

Tassen

Het is best jammer als je je verheugd op een zonnige vrije dag dat je dan wakker wordt van de regen die tegen de ruiten tikt. Tja niks ontbijten in de tuin, maar fijn nog een half uurtje in je warme bed blijven.

Het klaarde niet erg op vanochtend, maar dat gaf ook eigenlijk niks. Lekker met een kop koffie naar de radio luisteren, nog eens het internet op om naar mooie patronen te zoeken en uitgebreid in mijn kooktijdschriften bladeren en plannen maken voor het menu voor de komende week. Daar komt zo'n ochtend echt wel op een plezierige manier mee om.

Zo rond 13.15 was het droog en kwam de zon er bij. Nu of nooit en ik schoot in mijn schoenen en liep naar het metrostation. Nog voor ik de ingang had bereikt liet het zwerk al weer nattigheid los maar op het station sta je droog. Bij de trams op Amsterdam Centraal krioelde het van de mensen en die wilden allemaal onder het afdakje van de halte staan wachten omdat de regen weer met bakken uit de lucht kwam dus was het dringen. Gelukkig kwam de tram snel en reden we via de Nieuwezijds naar de Dam.

Veilig onder mijn paraplu liep ik door het straatje links van de Magna Plaza en toen ik langs het standbeeld van Multatuli liep werd het weer droog. In de handwerkwinkel was het gezellig. Boven op de vide zaten vrouwen te breien en te kletsen. Beneden was het rustiger en zocht ik de haaknaalden op. Ik kocht er uiteindelijk twee van Addi Swing. Ik mocht ze even proberen en ze liggen lekker in de hand.

Helaas waren de boeken met patronen in de uitverkoop voor 99% breiboeken dus daar had ik niet zoveel aan. De haakboeken die in de uitverkoop komen moesten nog uitgezocht worden. Dat komt nog.

Buiten spetterde het een beetje dus de plu ging weer uit en ik besloot koers te zetten naar het tassenmuseum op de Herengracht. 

Een aardig eindje lopen maar wel een heel mooi stukje Amsterdam. Soms kon de plu in en de jas weer uit en soms moest de plu weer op en de jas aan, maar het was een mooie wandeling. Het tassenmuseum stond al langer op mijn verlanglijstje, maar ondanks mijn museumkaart was het er nog nooit van gekomen. 

Ik was net over de drempel toen het weer begon te storten, dus dat was een goede timing. Wat een leuk museum. Prachtige tassen en wat ik niet verwacht had er waren heel veel tassen die te maken hebben met handwerken. Geborduurd in petit point, of gebreid met kraaltjes of gehaakte tassen of afgewerkt met een gehaakt randje. Veel van deze handgemaakte tassen zijn heel oud en zo mooi om te zien hoe dat gemaakt is. Wat een uren werk moeten daarin zitten. 

Veel van dit soort tassen werden door dames gemaakt om hun handwerk in mee te nemen. Als ze bij elkaar op de thee gingen dan namen ze hun handwerk mee in hun zelfgemaakte handwerktassen. Er lagen bij die tassen ook oude handwerkaccessoires zoals frivolité spoeltjes. In gedachten zag ik ze zitten, die dames in hun prachtige zijden jurken met ruisende rokken, lekker met elkaar zitten kletsen en onderwijl een handwerkje doen. Door de eeuwen heen is er niet zoveel veranderd, want vrouwen komen nog steeds samen om te handwerken, niet alleen thuis maar ook zoals vanmiddag in de handwerkwinkel. Alleen de zijden jurken met ruisende rokken zijn vervangen door meestal spijkerbroeken of een wat gemakkelijkere jurk zonder hoepelrok. 

Ik heb daar een prettig uurtje stukgeslagen. Echt de moeite waard! 

En nu ligt het hele weekend nog voor me. Daar ga ik eens fijn van genieten en wellicht een nieuw haakwerkje opzetten. 

Net te kort.......

Vanavond haakte ik de laatste toeren van mijn Raspberry shawl. Nu is er in mijn shawl geen Raspberry kleur te vinden omdat ik hem van een bol Unicat "Vuurvogel" haakte en dus slaat de term Raspberry shawl op mijn haaksel eigenlijk als een tang op een varken.

Het spande erom of ik genoeg zou hebben en je raad het al met nog 26 stokjes en 6 lossen te gaan was de draad op! Balen natuurlijk en wat nu te doen. De laatste toer uithalen en hem dan iets korter hebben, of gewoon maar afhechten (optie van mijn dochter) of de laatste toer overdoen maar dan met halve stokjes en dan zo proberen uit te komen.

Het gewoon maar afhechten is geen gezicht en dus geen optie. Helemaal uithalen en wat korter is ook geen optie want hij is al minder groot dan ik dacht. Dat is mijn eigen schuld want ik haakte hem op 3,5 omdat dit op het label stond, maar dat schijnt voor een breinaald te zijn. Om te haken had ik hem beter op 4,5 kunnen maken. Maar goed dat is dus niet gebeurd en hij is wel erg mooi qua vorm dus prima. De toer met halve stokjes is de beste optie maar eerst heb ik nog een mail gestuurd naar de wolwinkel in Arnemuiden met het verzoek of er van het blauwe stuk nog een bolletje kan worden besteld. Bij sommige bollen schijnt dat te kunnen.

Waarschijnlijk is het niet mogelijk want de kleur was in 2016 maar eenmalig en dus nu niet meer leverbaar, maar je weet het nooit. Wie weet ligt er bij de leverancier nog een klein bolletje te verstoffen op een plank en kunnen ze me blij maken.

Vanmorgen kwam op kantoor de doos met nieuwe bollen Unicat binnen. Samen met twee collega's hadden we een bestelling gedaan en wat was het leuk om het samen even uit te pakken en de kleuren te bekijken. Mijn collega J. had "avondrood" en "boerentuin", collega L. had "Carmen" en "diepzee" en ik heb "waterspel" en "schaduwspel orchidee". Als je de kleuren wil bekijken dan moet je even op de link klikken.

Nu de Vuurvogel af is heb ik besloten om met de orchidee te beginnen als volgend project. Ik heb net een uurtje stukgeslagen op internet voor een mooi patroon en vond op Pinterest een mooi gratis patroon van de South Beach shawl. Als je op google kijkt kom je diverse mooie exemplaren tegen.

Het is nog geen vastomlijnd plan. Morgen ben ik lekker een dagje vrij, want hoewel ik een hele fijne baan heb en van mijn werk hou, is het ook soms heerlijk om een hele dag voor jezelf te hebben, waar je helemaal zelf kunt beslissen wat je gaat doen. Mijn plan voor morgen is even naar de stad te gaan voor een ergonomische haaknaald. De ergotherapeut raadde me dit aan en adviseerde ook om het niet op internet te bestellen maar echt in de winkel te gaan voelen welke naald prettig in de hand ligt.

Dat is nu net een leuk klusje voor de middag. Fijn even naar De Afstap in de Jordaan. In deze handwerkwinkel heb ik in 2016 de haaklessen gevolgd en dat was zo gezellig dat ik er nog altijd graag terug kom. Ze hebben er een heel arsenaal aan haaknaalden dus er zal er vast wel een tussenzitten die prettig in de hand ligt.

Ook hebben ze nu uitverkoop van patronen en kom ik net een leuk patroon tegen voor een nieuwe shawl. Lekker even snuffelen in de uitverkoopbakken, heerlijk om te doen als je in je uppie bent en er niemand op je staat te wachten. Nee die middag komt wel om!

Het is ook een mooi stukje stad om even te wandelen, alhoewel het wel druk zal zijn met de Gaypride in de stad dit weekend, maar dat maakt het alleen maar kleurrijker! Zowel Raspberry als vuurvogel kleuren!

Klein maar leuk straatje! 

Summertime

Summertime, and the living is easy........

Onlangs reed ik op een zonnige, zondagmiddag naar mijn dochter om haar even op te pikken van haar werk toen ik het prachtige liedje Summertime van Ella Fitzgerald en Louis Armstrong op de radio hoorde.

En sinds de afgelopen week toen ons landje stevig was toegestopt onder een enorme deken van hitte zoemde dat dat deuntje en vooral de woorden: the living is easy steeds door mijn hoofd, want het leven een beetje "easy" nemen was eigenlijk het enige dat je kon doen met die hitte. Terwijl ik helemaal niks te klagen had want ik mocht gewoon lekker werken en bij ons op kantoor staat de airco aan. Hoewel het een gewoon kantoor is en er dus geen overledenen worden opgebaard staat de  airco altijd op standje goed koelen. Enfin zo blijven we goed geconserveerd! 😃

Thuis was het een iets ander verhaal, maar omdat we een plavuizen vloer hebben met vloerverwarming waar in de winter warm water door de buizen gaat en in de zomer koud water, was het daar met een ventilator ook nog best te doen. Zeker de eerste dagen van de week toen het vroeg in de avond al wat afkoelde en we buiten konden eten en tot de schemering inviel en de muggen ons kwamen plagen was het best te doen allemaal.

Een soort van vakantiegevoel met lekker een hapje eten maken op de BBQ en daarna op het gemakje wat zitten haken of een boek lezen. Met recht; the living is easy!

Eind van de week werd dat wat anders en was het in de slaapkamer niet te harden onder ons platte dak.  We hebben toen onze matrassen naar beneden gehaald en in de kamer geslapen. Een soort van kamperen in je eigen huis. Nu haat ik kamperen, maar met alle gemakken van een huis om je heen was dat goed te doen.

Inmiddels is het hele huis weer aardig koel en slapen we weer gewoon boven en konden we ook weer lekker buiten eten totdat we zonet verjaagd werden door een kort maar gemeen hard buitje. Alles was in een ommezientje kletsnat. Wel weer lekker voor de tuin natuurlijk.

Die tuin heeft ondertussen best een jasje uitgedaan door het weer. Eerst waren we natuurlijk een week weg en hoewel dochter tussendoor nog een keer goed had water gegeven zijn er toch enkele potplanten die het loodje hebben gelegd, helaas. Dit weekend is het koeler dus gaan we maar even lekker in de tuin werken. De zomer is nog lang niet voorbij dus wil ik nog kunnen genieten van m'n bloemen.

Terwijl ik vanavond lekker zat te haken viel mijn oog op de potten in het verlengde van mijn zicht zag ik dat de kleuren van mijn sjaal helemaal in stijl zijn met de bloemen.

De oranje afrikaantjes en de paarse petunia's matchen mooi....

... bij de kleuren van de sjaal. Hij schiet al lekker op!

Vandaag heb ik een paar collega's besmet met dit patroon virus. Het was niet zo druk dus dronken we op het gemakje een kop koffie en hadden het over haakzaken. Gezellig hoor zo'n praatje tussen het werk door. Inmiddels zijn er flinke plannen gemaakt, kleuren gecheckt, twijfels beslecht en diverse bollen Unicat besteld.

Dat we nog maar veel mogen haken deze nummertime! (and te living is stil easy.........)

Het nieuwe haken

Afgelopen vrijdag hand ik weer handfysio- en ergotherapie. Met mijn haakwerk in mijn tas ging ik de deur uit, uitgezwaaid door Arthur die het helemaal niet leuk vond dat ik even wegging.

Na de nodige oefeningen met mijn humeurige duim werd ik overgedragen aan de ergotherapeut. Een vrolijke dame die aan kwam zetten met een snijplank, diverse messen en een brok klei. Snijles! Hoe hou je nu het beste een mes vast en hoe belast je het gewricht dan van die duim. Nou dat bleek nog best lastig want een mens is een gewoontedier. Sta je er wel eens bij stil hoe je bestek of een pen vasthoudt? Ik normaliter niet en het is nog knap lastig om als je iets gewend bent dat anders aan te pakken.

Enfin na de snijles kwam het leuke gedeelte. De haakles. Eerst moest ik laten zien hoe ik mét spalk haak en daarna zonder de spalk. Met spalk haken kan ik verbazingwekkend goed. Ik kan er ruim een uur achter elkaar mee haken zonder een centje pijn. Goed nieuws natuurlijk al moet ik wel opletten dat het klittenband van dat ding zo goed aansluit dat het niet kan "haken" aan mijn garen want dat wordt dan niet zo mooi. Natuurlijk is het de bedoeling dat ik straks weer zonder die spalk alles kan doen en dus ook haken, breien en alle andere dingen die een mens nu eenmaal met de handen doet.

Dus moest ik voor het oog van de therapeute haken zonder spalk en daar bleek ik niet de juiste duimgreep aan te houden. We hadden nog een gezellig gesprek over het haken zelf, dat ze ook wel wilde leren, het garen en het patroon en ondertussen leerde ze mij hoe ik mijn duim het beste kan houden zonder dat hij daar humeurig van wordt. Dat valt nog niet mee kan ik vertellen. Het huiswerk dat ik meekreeg was dan ook veel oefenen maar niet overbelasten.

Toen ik thuis kwam stond Arthur al op me te wachten. We hadden nog twee uurtjes om nog flink te knuffelen, een toren te bouwen en een boekje te lezen. Ook was er nog tijd om wat te eten maar toen was het toch echt tijd om de spullen in de auto te laden en naar Schiphol te vertrekken. Daar had Arthur zoveel te zien dat hij helemaal geen tijd had om afscheid te nemen en dat was maar goed ook want als hij dan was gaan huilen omdat ze weggingen dan had ik het ook niet droog gehouden.

Thuis vonden we de restanten van de duplo, het croissantje en het andere speelgoed. Snel was alles weer opgeruimd, maar het was best even stil in huis. Gelukkig kunnen we terugkijken op twee heerlijke weken waar we fijn voor hem konden zorgen en heerlijk van hem hebben genoten.

En nu gaat het leven weer zijn gewone gang, weer lekker aan het werk en in de avonduren goed oefenen met de Raspberry shawl. Niemand die straks kan zeggen dat ik mijn oefeningen niet heb gedaan. Mijn duim vind het nieuwe regime nog lastig en sputtert nog wat tegen, maar dan verpak ik hem in de spalk en haak dat het een lieve lust is. Het schiet lekker op nu er niet een klein mannetje steeds aan een draadje komt trekken.

Ledikantje

Achter ons bed staat een ledikantje sinds twee dagen. En in dat ledikantje slaapt onze kleinzoon. Om zijn ouders een paar nachten doorslapen te gunnen slaapt hij bij ons op de kamer en precies aan het voeteneind van ons bed past dat ledikantje.

Het is een heel oud ledikantje want mijn moeder heeft er voor het eerst in geslapen in 1940. Haar beide broertjes hebben nooit het levenslicht mogen aanschouwen en dus heeft het ledikantje jarenlang in de opslag gestaan totdat ik werd geboren. Toen ik uit de wieg was gegroeid heeft mijn vader het opgeknapt en heb ik en hebben mijn zusje en broertje er in geslapen.

Daarna hebben mijn zoon en dochter er in geslapen als ze bij opa en oma waren en ook mijn neefjes en nichtjes hebben er in gelegen. Een echt familieledikantje dus. Toen Arthur zich aankondigde hebben we het ledikantje weer van zolder gehaald bij mijn vader. Het is makkelijk in en uit elkaar te zetten en nu slaapt Arthur er in als hij in Nederland is.

Toen we vrijdagavond van Schiphol thuis kwamen en de kleine man wat gegeten had heb ik hem in bad gedaan want hij was helemaal vies en plakkerig van de reis en de hitte in Marseille. Je kon zowat spinazie kweken in dat lekkere nekje van hem. Helemaal schoon en geurend naar de Zwitsal kwam hij uit bad. Natuurlijk hadden we hem het bedje laten zien en hij had zelf alvast zijn knuffels er in gegooid. Na het bad een fles en een verhaaltje en toen ging hij naar bed. Hij draaide zich op zijn zij en met zijn knuffel in zijn arm viel hij direct in slaap.

Het is zo leuk om zelf in je bed te liggen en zijn lieve slaapgeluidjes te horen. S'nachts komt hij nog voor een fles. Thuis is het zo warm dat hij ook midden in de nacht dorst heeft, maar na een fles gaat hij weer liggen en slapen. Dat was een paar weken geleden nog wel anders, maar nu gaat het slapen gelukkig een heel stuk beter.

En als hij dan s'morgens wakker wordt dan praat hij eerst tegen zijn knuffels en tegen zich zelf voordat hij gaat staan in zijn ledikantje en ons ziet. Ik was al wakker en hoorde hem rommelen voordat hij ging staan. Hij zegt geen oma tegen mij maar roept me met A-ie. Gek kind!

Maar goed hij was blij me te zien en wat heerlijk zo'n vrolijk mannetje nog even tussen ons in. Het huis is een puinhoop en de gebroken nachten zijn even wennen, maar oh wat een rijkdom zo'n klein mannetje om je heen! Ik geniet!

Groeten uit Marseille

En daar gingen we hoor zaterdagavond, weliswaar met vertraging maar toch naar Marseille. Arthur sliep natuurlijk allang toen we aankwamen, maar het was een blij weerzien de volgende morgen.  Het is hier bloedje heet en dat maakt dat we een lekker rustig tempo hebben. Het is heerlijk om de hele dag en nacht (zodat zijn ouders ook eens kunnen doorslapen) bij hem te zijn en voor hem te zorgen. We bouwen torens, lezen boekjes, gaan met hem naar het speeltuintje en maken pret terwijl hij op het balkon in zijn badje zit. De eerste dag dat papa zonder hem wegging was wel even huilen. Hij begreep er niets van. Hoezo gaat papa alleen weg, hij brengt me toch altijd naar de crèche? Tja als je 16 maanden bent dan is het begrip van vakantie nog niet aanwezig. Gelukkig was hij snel getroost.

Het is me helaas niet gelukt om het vestje af te breien voor Ties. Sinds een week loop ik met een spalk om mijn duim op advies van de handchirurg. En dat breit niet handig.

Haken daarentegen gaat met dat ding wel prima en omdat het toch prettig is om een handwerkje om handen te hebben dook ik voor vertrek in mijn bak met voorraad en kwam een bol unicat vuurvogel tegen. Katoen dus prima geschikt voor het weer in Marseille. Op internet googelde ik een patroon van een niet te moeilijke sjaal et voila daar was de Raspberry shawl.

Arthur vond haken dat geweldig. Die bol met garen met felle kleurtjes is voor hem als een knuffelbeer en hij stond er dan ook uitgebreid mee te knuffelen en vond het maar niks dat hij hem moest inleveren. Wel weer leuk is dan helpen de draad uit het midden van de bol te helpen trekken. Het is een leuk en makkelijk patroon en fijn om te doen als hij slaapt. Want de rest van de dag is het genieten van en met hem, want ook als hij zelf aan het spelen is dan is het zo leuk om naar hem te kijken, daar kan het leukste haakwerk niet tegenop!